Το προσωπικό είναι πολιτικό.

Είναι αυτό το παράξενο πράγμα. Σα να σταματάει ο χρόνος, σα να βουβαίνονται τα πάντα γύρω σου, σαν η σιωπή να ήρθε για να μείνει. Και ξέρεις πως θα θυμάσαι για πάντα εκείνη τη στιγμή που το έμαθες, τον τρόπο, τη βουή του δρόμου, τα γέλια των ανθρώπων που ακούγονται σαν να έρχονται μέσα από κείνα τα μεγάλα κοχύλια που έχουν τον ήχο της θάλασσας. Οι κινήσεις γίνονται αργές, τα λόγια βγαίνουν σιγά και οι κινήσεις έχουν μια παράξενη συνέχεια σαν εικόνα που κολλάει. Κι έπειτα είναι τα σπίτια. Τα σπίτια που φαίνονται πιο λευκά και πιο κρύα από ποτέ, τα δωμάτια μεγάλα και άδεια, το φως κι οι σκιές του αδιάφορες.

Μια μικρή παρένθεση

Πριν λίγο καιρό ανέφερα σ' ένα φίλο ότι η φωτογραφία με τους νεαρούς στα δεξιά του blog είναι δική μου. Του έκανε εντύπωση κι εγώ φούσκωσα από περηφάνια. Η αλήθεια είναι ότι τη συγκεκριμένη την αγαπώ πολύ. Τραβήχτηκε πριν από περίπου 5 χρόνια σ' ένα στενό δρομάκι του Πεκίνου. Τα παληκαράκια της φωτογραφίας δε μιλούσαν γρι αγγλικά (ενώ εγώ τα κινέζικα τα έπαιζα στα δάχτυλα), αλλά στήθηκαν με μεγάλη χαρά μπροστά στο φακό.

Μέσα στη δίνη όλων αυτών που συμβαίνουν, φαντάζομαι καμιά φορά τους γονείς των εν λόγω μικρών να τους παροτρύνουν να μάθουν ελληνικά, όπως μας παρότρυναν κάποτε εδώ να μάθουμε κινέζικα, τη γλώσσα των αγορών του μέλλοντος, για να μπορούμε να κάνουμε μπίζνες. Και καλά όλα τ' άλλα. Παίζει, αν όντως τα μάθουν ελληνικά, να έρθουν να μου ζητήσουν τα ρέστα για τη φωτογραφία;

Τα φώτα της πόλης

Αν δεν ήσουν χθες το βράδυ μαζί μας, λυπάμαι. Λυπάμαι γιατί δεν πήρες μυρωδιά για το τι πραγματικά συνέβη. Λυπάμαι γιατί δεν ένιωσες τη δύναμη που είχαμε όλοι μας ενωμένοι. Λυπάμαι γιατί το πιθανότερο είναι ότι στέκεσαι κι εσύ σε ό,τι καταστράφηκε και όχι σε ό,τι άνθισε. Λυπάμαι γιατί δεν είδες τα αληθινά φώτα αυτής της πόλης, που έκαιγαν κάτω από τις σβησμένες λάμπες στους δρόμους. Λυπάμαι γιατί ίσως νιώθεις ότι οι μάχες χάθηκαν. Σε διαβεβαιώ ότι τίποτα δε χάθηκε ακόμα. Και την άλλη φορά σε θέλω κι εσένα μαζί μου. Μαζί μας. Να επανοικειοποιηθούμε την πόλη μας, τα κεκτημένα μας, τις ζωές μας.

Δε χάσαμε. Αυτό που ζήσαμε χθες δε ξεγράφεται. Η χθεσινή νύχτα, η μαγική χθεσινή νύχτα, δε γυρίζει πίσω. Όλα είναι μπροστά μας.

Αν όχι τώρα, ποτέ.

and a happy new fear

Ζούμε την πιο θλιβερή παραμονή των τελευταίων χρόνων. Αυτή τη φορά το 3,2,1 δε θα προηγηθεί μιας εκστατικής συλλογικής έκρηξης αισιοδοξίας όπως τις άλλες χρονιές. Το καινούριο δε συνοδεύεται πια με γλυκιά προσμονή και περιέργεια, αλλά με ανασφάλεια, σφιγμένα στομάχια και σκυμμένα κεφάλια. Το "καλή χρονιά" ακούγεται πια ειρωνικό. Δε βγαίνει δυνατό απ' το διάφραγμα, αλλά με έναν αρρωστιάρικο, φλεγματικό τρόπο από κάπου στο πίσω μέρος του λάρυγγα. Γιατί όλοι ξέρουν ότι δε θα είναι καλή αυτή η χρονιά. Ή τουλάχιστον δε θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Και πολλοί θα 'ναι αυτοί που εύχονται να παγώσει για λίγο ο αδυσώπητος ο χρόνος και στο μεσοδιάστημα να μπορέσουν να πάρουν μιαν ανάσα. Και ακόμη περισσότεροι θα 'ναι αυτοί που ιδρωμένοι στο κρεβάτι τους παρακαλούν να ξυπνήσουν, να ξυπνήσουμε όλοι, γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι γιορτή.

Lovely Homo Pacificus

(καθάρισμα λαιμού, παίξιμο δαχτύλων στο πληκτρολόγιο και πάμε)

Αν η μαμά μου ήξερε πώς να μπαίνει στο ίντερνετ από το λάπιτοπ (sic), θα έβλεπε την τιμή που μου έκανε ο αγαπητός συναγωνιστής Χρήστος να βραβεύσει το ταπεινό μου blog και θα φούσκωνε από περηφάνια. Δεν τα έχει μάθει όμως ακόμα αυτά η μαμά. Όπως επίσης αγνοεί και μια σειρά random fun facts για τη μοναχοκόρη της. Επτά από αυτά δεσμεύομαι από την πρόσκληση του Χρήστου να αποκαλύψω εδώ. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Ζω σε ένα συνεχή φαύλο κύκλο αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας.

2. Πιστεύω στην ανθρώπινη φύση ως φύση συνεργατική και αλληλέγγυα.

3. Το συναίσθημα που με κυριεύει κατά κόρον είναι η συγκίνηση (έχω περάσει μέρες ολόκληρες συγκινημένη).

4. Όταν έχω άγχος και θέλω να χαλαρώσω σκέφτομαι είτε ότι πετάω είτε ότι κυλιέμαι σε γρασίδια.

5. Πιστεύω στα φαντάσματα και τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα βρεθώ αντιμέτωπη με ένα που δε θα είναι συνεργάσιμο.

6. Μισώ τα ταξίδια με καράβι, γιατί ο χειρότερός μου εφιάλτης είναι ότι πνίγομαι στη θάλασσα και με τρώνε τα ψάρια.

7. Φοβάμαι το αύριο αλλά ανυπομονώ να 'ρθει.

Ως συνεργατικό και αλληλέγγυο όν ο Χρήστος, μου έδωσε άλλη μία τίμη. Έκανε ως αληθινός τζέντλμαν ένα βήμα πίσω και άφησε τους ακριβούς αναγνώστες μου ελεύθερους από βραβεύσεις για να μπορέσω να τους βραβεύσω εγώ! Σ' ευχαριστώ ειλικρινά Χρήστο.

Ξαναέχουμε και λέμε λοιπόν. The lovelies are:

1) Ο Μιχάλης και ο Stantsant γιατί το αίμα νερό δε γίνεται.

2) Ο Κώστας και η Μαριάνα για την αξιοζήλευτη οπτική τους, αλλά και την ανεκτίμητη συνεισφορά τους με σχόλια σε τούτο εδώ το blog.

3) Ο IsoneedAgayBoyfriend γιατί έχει καιρό να μας γράψει και γιατί είναι αξιαγάπητος έτσι κι αλλιώς.

4) Η Diana γιατί αυτά που φτιάχνει με τα χέρια της είναι το λίγοτερο lovely!

5) Η Tzitzi γιατί είναι παιδική μου φίλη και λιώνει στο διάβασμα στο Άμστερνταμ.

6) Η Roadartist και η Ποδηλάτρης γιατί φωτογραφίζει η μεν και γράφει η δε υπέροχα.

7) Η Λένα γιατί κάποτε πήγε να εγκαταλείψει τον πλανήτη της και ήταν κρίμα.

8) H Eloiz γιατί έχει πάντα κάτι ενδιαφέρον να μοιραστεί.

Πειράζει που σταματώ στους 11; Φυσικά και όχι, γιατί έχω και 12ο! Χρήστο, εννοείται ανταποδίδω το βραβείο και το συνοδεύω με ένα φίλικό χτύπημα στην πλάτη και την παρότρυνση να συνεχίσεις να είσαι τόσο γαμάτος!

ΥΓ: Ελπίζω να μην τα έχω κάνει σαλάτα με τους συνδέσμους και στέλνω τον κόσμο αλλού γι' αλλού.