Μόνη μας πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια

Ο Ρούχλας που ήταν λα,
η μικρή Κάρυ που έτρωγε κάθε φορά τα μούτρα της κατεβαίνοντας το λόφο προς το μικρό σπίτι στο λιβάδι,
ο Σιρίλο, τον οποίο κρυφογούσταρε η βλαμμένη Μαρία Χοακίνα, αλλά συχνά πυκνά του πετούσε διάφορα "στο πρόσωπο",
η Φρουτοπία, που -΄ισως άθελά της - μας προετοίμαζε γι' αυτό που ερχόταν.

Και όλα αυτά ήταν στην ΕΡΤ.

[...] Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,

οι άνθρωποι που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους.

Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά

πως τίποτα πιο ωραίο, τίποτα πιο αληθινό

απ' τη ζωή δεν είναι. [...]

Ν. Χικμέτ, "Για τη ζωή"

 (απόδοση Γ. Ρίτσου)

Απρίλης

Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ο αγαπημένος μου μήνας του χρόνου.
Γιατί οι πασχαλιές και οι αμυγδαλιές γεμίζαν λουλούδια, οι δρόμοι μοσχοβολούσαν από τα άνθη των εσπεριδοειδών, τα βράδια γίνονταν πιο γλυκά.
Και γιατί αυτό το μήνα στρογγυλεύουν τα χρόνια που περπατώ σ' αυτή τη γη.
Πριν λίγα χρόνια όμως, λίγες μέρες μετά τα 25α γενέθλιά μου, ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος έπαψε ξαφνικά να περπατά σ' αυτή τη γη.
Κι έτσι είναι το μυαλό. Κάνει συνεχώς νέες συνδέσεις. Κάτι που αγαπούσες μπορεί ξαφνικά να το μισήσεις. Κάτι που σε έκανε χαρούμενο σε κάνει ξαφνικά μελαγχολικό.
Και τα αρώματα του Απρίλη, που κάποτε δημιουργούσαν ένα αίσθημα έκστασης, τώρα ζαλίζουν, θυμίζουν εκείνο το μεσημέρι στη μεγάλη εκκλησία, με τα καντήλια και τα κεριά, τα χαμένα βλέμματα, το κάτασπρο δέρμα του, τον πικρό καφέ.

Χριστούγεννα στο σπίτι

Έτσι όπως καθόμουν και χάζευα τα φωτάκια στο δέντρο να αναβοσβήνουν απαλά, ξύπνησε μέσα μου η ανάμνηση του δέντρου στο παιδικό μου σπίτι, με τις μυρωδιές, την απόλυτη ησυχία τριγύρω, τις βαριές κουβέρτες.
Αύριο το βράδυ θα είμαι σε ένα μέρος πολύ όμορφο. Σίγουρα πολύ πιο όμορφο από την πόλη που μεγάλωσα. Γιατί τότε όμως τον ενθουσιασμό μου για το καινούριο τον νικά η νοσταλγία για το παλιό και οικείο; 
Είναι παράξενο, γιατί έχω αλλάξει τόσα σπίτια από τα 18 μου, αλλά εκείνο, το παιδικό μου σπίτι θα είναι για πάντα το "σπίτι μου". Ίσως πιο σπίτι μου απ' όλα.
Και τα Χριστούγεννα στο σπίτι μου θα είναι πάντα τα πιο γλυκά και τα πιο ζεστά.

Ζωή είναι μάτια μου

Η ζωή είναι δύσκολη. Πάντα ήταν και, απ' ό,τι φαίνεται, πάντα θα είναι.
Η ζωή στην Αθήνα όμως χρειάζεται όλο και πιο γερό στομάχι.

Στο δρόμο για τη δουλειά θα δεις ανθρώπους με σφιγμένα πρόσωπα.
Θα σε σταματήσουν στο δρόμο άνθρωποι με μωρά στην αγκαλιά για να σου ζητήσουν φαΐ ή χρήματα.
Θα δεις ανθρώπους να τρέχουν να γλυτώσουν από κάποιον που τους κυνηγάει.
Θα δεις ανθρώπους καθισμένους σε παγκάκια να κοιτάζουν μουδιασμένα το έδαφος.

Στο δρόμο για το σπίτι θα δεις ανθρώπους μαζεμένους να περιμένουν με λαχτάρα την παραμύθα. Θα τους δεις να τρυπάνε τη σάρκα τους, σκυμένους μπροστά σε καθρέφτες αυτοκινήτων.
Θα δεις ανθρώπους να κοιμούνται σε χαρτόκουτα και λερωμένα στρώματα.
Θα δεις ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια.

Και στο σπίτι, θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και θα δεις άλλον έναν κουρασμένο άνθρωπο, τσακισμένο, φοβισμένο, απελπισμένο.
Θα σε πνίξει το άδικο.
Θα δεις την ελπίδα να υποφώσκει στα μάτια σου.
Και θα πεις, ζωή είναι μάτια μου.
Πώς αλλιώς;

Mεγαλώνοντας αναρωτιόμουν πώς ζουν οι άνθρωποι σε κατάσταση πολέμου. Φανταζόμουν γκρίζες πόλεις, τους ανθρώπους κρυμένους νυχθημερόν στα καταφύγια, τη ζωή να σταματάει.

Σήμερα το πρωί, στοιβαγμένη σε ένα λεωφορείο που περνούσε μπροστά από το Σύνταγμα για να κατέβει την Αμαλίας, συνειδητοποίησα ότι κάπως έτσι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι σε καιρό πολέμου. Μουδιασμένοι μεν, προχωρώντας κι ανασαίνοντας δε.

Οι άνθρωποι γύρω μου σπουδάζουν, κάνουν όνειρα, ερωτεύονται, κάνουν παιδιά. Άνθρωποι γύρω μου ψάχνονται, διαβάζουν, προσπαθούν να βρουν μιαν άκρη. Τρέχουν σε πορείες και συνελεύσεις, εισπνέουν χημικά, επιμένουν. Κλείνονται, απογοητεύονται, σκύβουν το κεφάλι. Ονειροπολούν, μεθούν, χορεύουν. Συζητούν, τσακώνονται, μονιάζουν. Ελπίζουν, το βάζουν κάτω, ξανασηκώνονται.

Παρά το γεγονός ότι ανήκουν σε μια "χαμένη" γενιά. Τη γενιά των κλισέ. Τη γενιά που δεν έμαθε από την ιστορία και αναγκάζεται να την ξαναζήσει. Τη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Τη γενιά που θα μεταναστεύσει. Τη γενιά που θα ψάξει για αποδιοπομπαίους τράγους.
"Και τι να κάνεις; Τι να πεις;"
"Ξέρω 'γω;"

Ελληνική οικονομική κρίση

Αγαπητοί θαμώνες και αγαπητοί περαστικοί,

ζητώ τη βοήθειά σας για την πραγματοποίηση έρευνας που μελετά τις απόψεις για την κατάσταση στην Ελλάδα και πραγματοποιείται από ερευνητές του τομέα Πειραματικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Η συμμετοχή σας στην έρευνα είναι ανώνυμη και μόνο οι ερευνητές έχουν πρόσβαση στις απαντήσεις σας. Είναι επίσης και ανεκτίμητη, καθώς μόνο με τη συμμετοχή σας είναι δυνατή η διεξαγωγή της έρευνας.

Σας παρακαλώ λοιπόν να αφιερώσετε 10-15 λεπτά για τη συμπλήρωση του online ερωτηματολογίου, το οποίο θα βρείτε εδώ:

https://oxfordpsych.qualtrics.com/SE/?SID=SV_cVbJdWMH3bsSzDn

Σας ευχαριστώ θερμά εκ των προτέρων!