Bis bald

Νιώθω τυχερή για τους φίλους μου. Είναι άνθρωποι που με ανέχτηκαν στα χειρότερά μου (ή δε με ανέχτηκαν κι έτσι με βοήθησαν να αλλάξω) και με έσπρωξαν ακόμη πιο πάνω στα καλύτερά μου.

Κάποιοι είναι εκεί πολλά χρόνια τώρα. Άλλες φορές στο κέντρο, άλλες στο περιθώριο, αλλά σχεδόν από πάντα μέρος της εικόνας.

Οι φίλοι μου έχουν τη γεύση ζεστού κρασιού, έχουν την αίσθηση του ήλιου στο πρόσωπο ενώ τριγύρω κάνει κρύο, ακούγονται σα γέλια από παιδιά που παίζουν στη θάλασσα.

Κάποτε η φυσική παρουσία των φίλων μου ήταν καθημερινή. Τώρα πια μπορεί να κάνουμε και μήνες να βρεθούμε. Και για να συμβεί αυτό, κάποιος πρέπει να πάρει λεωφορεία, αεροπλάνα και τρένα, να περάσει ελέγχους και σύνορα, να διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα. Δύο φορές. Γιατί τώρα πια αποχαιρετιόμαστε πιο συχνά από ποτέ.

Τα πρωινά θα μου λείπετε περισσότερο. Που θα ξυπνάω πάλι μόνη μου, που δε θα ακούω το euphoria για ξυπνητήρι, που δε θα με περιμένει έτοιμος διπλός ελληνικός όταν βγω απ'το μπάνιο, που δε θα καθόμαστε στο μπαλκόνι για λίγο.  

       
     

Μικρό ευχαριστώ

Στο λεωφορείο από το πανεπιστήμιο για το σπίτι. Μια κοπέλα κι εγώ καθόμαστε στις δύο μπροστινές θέσεις, ακριβώς πίσω από τον οδηγό.

Στάση.

Ανάμεσα στους νέους επιβάτες κι ένας ηλικιωμένος κύριος. Σηκωνόμαστε και οι δύο για να καθήσει. Διαλέγει τη θέση της κοπέλας. Εκείνη πάει να προχωρήσει προς το πίσω μέρος του λεωφορείου. Τη φωνάζω να έρθει να καθήσει μαζί μου. Έρχεται.

Ο κύριος μας χαμογελάει, απλώνει το χέρι του και μας δίνει από ένα σοκολατάκι. Το χαρτάκι έγραφε "merci".

Το σήμερα

Προχθές περπατήσαμε από την Alexanderplatz μέχρι το Kreuzberg. Περνούσαμε τα φανάρια πριν γίνουν πράσινα. Υπάρχουν και Γερμανοί που παραβαίνουν τους νόμους. ''Σε κάποιες περιοχές - όπως αυτή - η αστυνομία δεν κάνει καν συστάσεις", μου είπε. Σταθήκαμε σε μια γέφυρα - ο πύργος της τηλεόρασης κάπου στα δεξιά.

- "Ζω στ' αλήθεια εδώ; Δεν το πιστεύω ότι ζω εδώ!"
- "Τότε θα πρέπει να σε τσιμπήσω."

Και μετά,

- "Είσαι χαρούμενη;"
- "Είμαι παραπάνω από χαρούμενη."
- "Αυτό είναι παραπάνω από καλό."

Το χθες

Όταν ο Μ. μου μιλούσε για τη σχέση του που μόλις είχε κλείσει τον κύκλο της, έβγαλε έναν αναστεναγμό θλιμμένης ανακούφισης. "Καταλαβαίνεις ότι... Τελείωσε. Αυτό ήταν. Τελείωσε." Τα χέρια στο στήθος και την επόμενη στιγμή ανοιχτά, σα φτερά.

Είναι αυτή ακριβώς η κίνηση. Το σώμα μας δεν κάνει λάθος. Ξέρει πολύ καλά να εκφράζει αυτό που συμβαίνει μέσα. Όταν έρχεται η ώρα να αφήσεις το χθες πίσω, αρχικά θα προβάλεις αντιστάσεις. Θα κρατήσεις σφιχτά τα χέρια μπροστά στο στήθος, θα το αγκαλιάσεις νοερά το χθες, θα το χαϊδέψεις, θα αναρωτηθείς "πώς γίνεται;" Αλλά θα έρθει η στιγμή που με μια βαθιά ανάσα θα βρεις το θάρρος να τα ανοίξεις τα χέρια.   

Το χθες ήταν όμορφο - δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει αυτό. Ήταν γλυκό, είχε στιγμές απ' αυτές που παίζεις στο μυαλό σου ξανά και ξανά και ξανά. Ήταν ζεστό και σίγουρο και ασφαλές. Αλλά το χθες τελείωσε. Και πρέπει να το αφήσεις να φύγει.    

Το αύριο

Θα είναι πιο κρύο.
Πιο σκοτεινό.
Πιο πράσινο.
Ενδεχομένως πιο δύσκολο.
Πιο μυστηριώδες.
Πιο ενδοσκοπικό.
Ελπίζω πιο δημιουργικό.

Girls, you've got to know when it's time to turn the page.

-T. Amos, Northern lad

Ο κύριος Γιώργος είναι παιδί βασανισμένου και εξόριστου αριστερού του εμφυλίου, που κάποια μέρα στη Μακρόνησο υπέγραψε μετάνοια. Όταν ο νεαρός κύριος Γιώργος (βασανισμένος κι εξόριστος κι ο ίδιος) ρώτησε τον πατέρα του γιατί υπέγραψε, εκείνος του απάντησε:

"Ν' αφήσω να με σκοτώσει κάποιος που δεν ξέρει γιατί ζει;"

Χθες βράδυ, κάπου στο Κερατσίνι, ο Παύλος Φύσσας μαχαιρώθηκε θανάσιμα από κάποιον που δεν ξέρει γιατί ζει.

Δεν ξέρω πώς - γαμώτο, μακάρι να είχα έστω μια μικρή ιδέα για τον τρόπο - αλλά πρέπει να τους σταματήσουμε.

Would you rather...?

Το καλοκαίρι που μας πέρασε έμαθα πολλά πράγματα. Ίσως το πιο συναρπαστικό ήταν το would you rather, ένα παιχνίδι που μου έμαθε ο φίλτατος Χρήστος ένα βράδυ κάπου στη Μεσόγειο.

Πολύ συνοπτικά, το παιχνίδι παίζεται ως εξής: ο συντονιστής θέτει ένα δίλημμα· οι παίκτες κάνουν μια σειρά διευκρινιστικών ερωτήσεων· από τις ερωτήσεις των παικτών, ο συντονιστής "χτίζει" δύο σενάρια· οι παίκτες καλούνται να διαλέξουν τη μία ή την άλλη επιλογή· ο συντονιστής επιλέγει το νικητή.

Το would you rather μοιάζει κάπως με τη ζωή, γι'αυτό μου αρέσει τόσο. Η ζωή είναι γεμάτη διλήμματα. Να μείνω ή να φύγω; Το γνωστό ή το άγνωστο; Αυτόν το δρόμο ή τον άλλο; Η βασική διαφορά όμως είναι ότι στη ζωή δεν υπάρχουν διευκρινιστικές ερωτήσεις. Κάθε επιλογή ενέχει ρίσκο. Κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται πίσω από τη μία ή την άλλη πόρτα. Κι είναι ίσως αυτή η αβεβαιότητα που κάνει τη ζωή το πιο μαγικό παιχνίδι απ' όλα.