Μια γλυκιά βραδιά του Νοέμβρη. Στο μπαλκόνι του Παναγιώτη στο Kreuzkölln. Στα δεξιά πάντα ο πύργος της τηλεόρασης. Μπροστά ο ακάλυπτος και πίσω του μια ακόμη πολυκατοικία. Στους πάνω ορόφους τα φώτα κλειστά. Μετακομίζουν, μου είπε. Κοιτάζω αριστερά ξεφυσώντας. Βλέπω τη φωτισμένη κορυφή ενός κτιρίου. Ένα χρώμα αχνό κίτρινο. Για κλάσματα του δευτερολέπτου νιώθω ότι είμαι στην Αθήνα, κάπου στο Σύνταγμα, εκεί που η Βασιλίσσης Σοφίας συναντά την αρχή της Πανεπιστημίου. Και στ' αριστερά ο Παρθενώνας. Με πλημμυρίζει ένα συναίσθημα νοσταλγίας. Σ' αυτή την πόλη οι ρυθμοί μπορούν να γίνουν εξαντλητικά γρήγοροι. Βρίσκεσαι και χάνεσαι σε μέρες. Σε ώρες. Μου έλειψε η Αθήνα. Γιατί τώρα; Γιατί έτσι; Στιγμή ήταν και πέρασε. 

Εκείνη

Την ξέρω απ' όταν γεννήθηκε. Είχα τη μαγικά καλή τύχη να περάσω μαζί της την πρώτη της νύχτα σ' αυτόν τον κόσμο. Την είδα να μεγαλώνει, να εξελίσσεται από μικρό φασολάκι σε παιδάκι. Την είδα να μπουσουλάει, να περπατάει, να τρώει μόνη της, να ζωγραφίζει. Την άκουσα να κάνει το παπάκι, να γελάει, να τραγουδάει, να λέει πράγματα που μόνο ένα παιδικό μυαλό μπορεί να συλλάβει. Μέχρι πριν δυο μήνες την έβλεπα - άλλες φορές από κοντά, άλλες από πιο μακρυά - να είναι αυτό το μοναδικό πλάσμα που είναι.

Σήμερα την είδα μέσα από μια οθόνη. Ασπρόμαυρη για κάποιο λόγο. Την άκουσα να μου λέει για το "σχολείο". Την είδα να περιεργάζεται τα αντικείμενα στο χώρο, να κάθεται αγκαλιά στη μαμά της, να τρίβει τα μάτια της απ' τη νύστα.

Εκείνη είναι ο άνθρωπος που μου λείπει πιο πολύ απ' όλους. Εκείνη είναι ο άνθρωπος που σκέφτομαι και σφίγγω τις γροθιές μου στο στήθος. Εκείνη είναι ο άνθρωπος που σκεφτόμουν εκείνη τη μέρα στο λεωφορείο και με πιάσαν τα κλάματα.  

Bis bald

Νιώθω τυχερή για τους φίλους μου. Είναι άνθρωποι που με ανέχτηκαν στα χειρότερά μου (ή δε με ανέχτηκαν κι έτσι με βοήθησαν να αλλάξω) και με έσπρωξαν ακόμη πιο πάνω στα καλύτερά μου.

Κάποιοι είναι εκεί πολλά χρόνια τώρα. Άλλες φορές στο κέντρο, άλλες στο περιθώριο, αλλά σχεδόν από πάντα μέρος της εικόνας.

Οι φίλοι μου έχουν τη γεύση ζεστού κρασιού, έχουν την αίσθηση του ήλιου στο πρόσωπο ενώ τριγύρω κάνει κρύο, ακούγονται σα γέλια από παιδιά που παίζουν στη θάλασσα.

Κάποτε η φυσική παρουσία των φίλων μου ήταν καθημερινή. Τώρα πια μπορεί να κάνουμε και μήνες να βρεθούμε. Και για να συμβεί αυτό, κάποιος πρέπει να πάρει λεωφορεία, αεροπλάνα και τρένα, να περάσει ελέγχους και σύνορα, να διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα. Δύο φορές. Γιατί τώρα πια αποχαιρετιόμαστε πιο συχνά από ποτέ.

Τα πρωινά θα μου λείπετε περισσότερο. Που θα ξυπνάω πάλι μόνη μου, που δε θα ακούω το euphoria για ξυπνητήρι, που δε θα με περιμένει έτοιμος διπλός ελληνικός όταν βγω απ'το μπάνιο, που δε θα καθόμαστε στο μπαλκόνι για λίγο.  

       
     

Μικρό ευχαριστώ

Στο λεωφορείο από το πανεπιστήμιο για το σπίτι. Μια κοπέλα κι εγώ καθόμαστε στις δύο μπροστινές θέσεις, ακριβώς πίσω από τον οδηγό.

Στάση.

Ανάμεσα στους νέους επιβάτες κι ένας ηλικιωμένος κύριος. Σηκωνόμαστε και οι δύο για να καθήσει. Διαλέγει τη θέση της κοπέλας. Εκείνη πάει να προχωρήσει προς το πίσω μέρος του λεωφορείου. Τη φωνάζω να έρθει να καθήσει μαζί μου. Έρχεται.

Ο κύριος μας χαμογελάει, απλώνει το χέρι του και μας δίνει από ένα σοκολατάκι. Το χαρτάκι έγραφε "merci".

Το σήμερα

Προχθές περπατήσαμε από την Alexanderplatz μέχρι το Kreuzberg. Περνούσαμε τα φανάρια πριν γίνουν πράσινα. Υπάρχουν και Γερμανοί που παραβαίνουν τους νόμους. ''Σε κάποιες περιοχές - όπως αυτή - η αστυνομία δεν κάνει καν συστάσεις", μου είπε. Σταθήκαμε σε μια γέφυρα - ο πύργος της τηλεόρασης κάπου στα δεξιά.

- "Ζω στ' αλήθεια εδώ; Δεν το πιστεύω ότι ζω εδώ!"
- "Τότε θα πρέπει να σε τσιμπήσω."

Και μετά,

- "Είσαι χαρούμενη;"
- "Είμαι παραπάνω από χαρούμενη."
- "Αυτό είναι παραπάνω από καλό."

Το χθες

Όταν ο Μ. μου μιλούσε για τη σχέση του που μόλις είχε κλείσει τον κύκλο της, έβγαλε έναν αναστεναγμό θλιμμένης ανακούφισης. "Καταλαβαίνεις ότι... Τελείωσε. Αυτό ήταν. Τελείωσε." Τα χέρια στο στήθος και την επόμενη στιγμή ανοιχτά, σα φτερά.

Είναι αυτή ακριβώς η κίνηση. Το σώμα μας δεν κάνει λάθος. Ξέρει πολύ καλά να εκφράζει αυτό που συμβαίνει μέσα. Όταν έρχεται η ώρα να αφήσεις το χθες πίσω, αρχικά θα προβάλεις αντιστάσεις. Θα κρατήσεις σφιχτά τα χέρια μπροστά στο στήθος, θα το αγκαλιάσεις νοερά το χθες, θα το χαϊδέψεις, θα αναρωτηθείς "πώς γίνεται;" Αλλά θα έρθει η στιγμή που με μια βαθιά ανάσα θα βρεις το θάρρος να τα ανοίξεις τα χέρια.   

Το χθες ήταν όμορφο - δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει αυτό. Ήταν γλυκό, είχε στιγμές απ' αυτές που παίζεις στο μυαλό σου ξανά και ξανά και ξανά. Ήταν ζεστό και σίγουρο και ασφαλές. Αλλά το χθες τελείωσε. Και πρέπει να το αφήσεις να φύγει.    

Το αύριο

Θα είναι πιο κρύο.
Πιο σκοτεινό.
Πιο πράσινο.
Ενδεχομένως πιο δύσκολο.
Πιο μυστηριώδες.
Πιο ενδοσκοπικό.
Ελπίζω πιο δημιουργικό.

Girls, you've got to know when it's time to turn the page.

-T. Amos, Northern lad