Κρυφακούγοντας...

...δύο γιαγιάδες από τα διπλανά καθίσματα σε λεωφορείο των ΚΤΕΛ.

- Έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα.

- Ναι, ναι. Πάρα πολύ.

- Και δεν μπορώ να προσαρμοστώ! Πάω στα εγγόνια μου, ο ένας είναι στο κουμπιούτερ, ο άλλος στο αυτό... Δεν τα 'χαμε εμείς αυτά.

- Πήγα, γύρισα όλη την Κίνα, πήγα στη Γερμανία, στη Ρωσία, στην Αμερική...

- Ναι, ναι, κι εμείς πήγαμε.

- ...Η Αμερική ήταν όπως είναι τώρα η Αθήνα. Άνθρωποι μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, μπλε, όλοι μαζί. Φοβόμουνα να κυκλοφορήσω. Δε μ' άρεσε καθόλου στο Αμέρικα.

- Έχασα και τον άντρα μου πριν 3 χρόνια.

- Κι εγώ το δικό μου. Τώρα κλείνει χρόνο.

- (αναστεναγμός)

- Τη μέρα δε με πειράζει. Κάνω δουλειές, πάω από 'δω κι από κει, δεν το σκέφτομαι. Το βράδυ με πονάει, δεν μπορώ.

- Άσε, ουφ... (βαθιά ανάσα, τα χέρια να τρέμουν)

- Το βράδυ του λέω "γιατί με άφησες;"

- Κάθε Κυριακή παίρνω το Έθνος.

- Κι εγώ!

- Έχει το καλύτερο πρόγραμμα της τηλεόρασης.

- Ναι. Είναι και πολύ σοβαρή εφημερίδα το Έθνος.

- Ναι, ναι, βέβαια.

Changes, changes

Είμαι κατενθουσιασμένη με το σουλούπωμα που έκανα στο blog μου! Η γραμματοσειρά του τίτλου μοιάζει τρομακτικά με το δικό μου βιαστικό και άτσαλο γραφικό χαρακτήρα. Τα χρώματα μού φέρνουν στο νου τη φθινοπωρινή θάλασσα-σχεδόν μπορώ να τη μυρίσω! Όσο για την εικόνα του background, 'ντάξει, ούτε παραγγελία να την έκανα στον Blogger να τη βάλει στα προσχέδια!

Γενικά τρελαίνομαι για αλλαγές. Πάντα μου δημιουργούσαν ένα σφίξιμο στο στομάχι, αλλά πάντα μου άρεσαν. Νομίζω είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που φοβάμαι ο,τιδήποτε πάει να κουνηθεί έστω και λίγο. Το έχουν πει και ψυχολόγοι αυτό: όσο περισσότερο σοκ και δέος επικρατεί σε μια ανθρώπινη ζωή, τόσο περισσότερο ανάγκη έχει αυτή η ζωή το status quo να μείνει quo. Ίσως γι' αυτό να παρενέβην σήμερα στο φτωχό μου ιστολόγιο. Για να ξορκίσω το φόβο. Καλή μας δύναμη και καλή μας τύχη.

Τη λατρεύω τη βροχή. Όταν ήμουν μικρή, πίστευα ότι η βροχή έχει τη δύναμη να παίρνει όλα τα δεινά μακρυά. Να ξεπλένει τις αυλές των σπιτιών και μαζί μ' αυτές να ξεπλένει τον κόσμο όλο. Δε διατηρώ πια αυτές τις αυταπάτες, εξακολουθώ όμως να περιμένω με αγωνία μικρού παιδιού τα πρωτοβρόχια. Και νομίζω σήμερα πως θα 'ρθουν.

Στην Αφρική σκοτώνει ο λιμός. Στη Νορβηγία το μίσος. Στην Αγγλία η πρέζα.

Αυτός ο Ιούλης είναι ένας άρρωστος, άρρωστος μήνας.

Αυτή είναι η πατρίδα

Με τρώει καιρό να γράψω κάτι για το Σύνταγμα. Κάνω log in, επιλέγω "νέα ανάρτηση" και μετά από δυο λεπτά το κλείνω. Δεν έχω να πω τίποτα που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Γι' αυτό επιλέγω να σιωπήσω και να αφήσω τους άλλους να πουν. Παραθέτω λοιπόν δυο άρθρα που έγραψε ο φίλος μου ο Νίκος πριν λίγες μέρες. Μπορείς να τα διαβάσεις εδώ κι εδώ στα αγγλικά.

Θέλω όμως να μεταφέρω και μια σκηνή που εκτυλίχθηκε μπροστά μου, δυο βράδια πριν στο Σύνταγμα.

Η ατμόσφαιρα αποπνικτική από τα χημικά. Άνθρωποι με λευκά πρόσωπα, με μάσκες και μαντήλια. Κάθε λίγο ακούγεται κι ένας κρότος. Ένα δακρυγόνο σκάει ανάμεσα στον κόσμο. Μια νεαρή κοπέλα φωνάζει στα ΜΑΤ "Προδότες! Προδότες της πατρίδας!" κι ένας περαστικός της απαντά "Γιατί προδότες; Στην πατρίδα πιστέψανε. Αυτή είναι η πατρίδα".

Οι πίσω θέσεις

Στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ της δεκαετίας του '50 ίσχυε ακόμη ένας γελοίος κανονισμός που επέβαλλε στους Μαύρους να παραχωρούν τις θέσεις τους στα λεωφορεία σε Λευκούς και να μετακινούνται στο πίσω μέρος των οχημάτων. Παρόμοιοι κανονισμοί υπήρχαν και σε άλλες πολιτείες ως το 1956. Τη χρονιά εκείνη, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε τέτοιου είδους διαχωρισμούς αντισυνταγματικούς. Είχαν προηγηθεί οι, ιστορικές πια, αρνήσεις δύο γυναικών, της Claudette Colvin και της Rosa Parks, να υπακούσουν σ' αυτή την ανοησία, πράγμα που τις οδήγησε στη σύλληψη και τη δίκη.

Στην Ελλάδα του 2011 υποψιάζομαι την ύπαρξη ενός άγραφου νόμου (τουλάχιστον στα ΚΤΕΛ του νομού στον οποίο μεγάλωσα) που στέλνει τους ταξιδιώτες μετανάστες στις τελευταίες θέσεις των λεωφορείων. Το είδα μία και δυο φορές και το θεώρησα τυχαίο. Τώρα πια δεν είμαι τόσο σίγουρη. Μένει να δούμε αντιδράσεις όταν κάποιος από τις πίσω θέσεις θελήσει να κάτσει στις μπροστά.

Εξομολογήσεις μιας νεοσύλλεκτης ΥΔ

Δανείζομαι από τον τίτλο προηγούμενο post για να μοιραστώ τη χαρά μου γι' αυτό που μου συμβαίνει και την αγωνία μου γι' αυτό που ακολουθεί. Σ' εκείνο το post έγραφα για την ανεργία μου, μια κατάσταση που κράτησε κάτι παραπάνω από ενάμιση χρόνο. Ήταν μια περίοδος που μίσησα και, καθώς πλησιάζουν τα 27α γενέθλιά μου, θυμάμαι τα περσινά. Ήταν τα χειρότερα της ζωής μου. Ήταν η μετάβαση από τα 25 στα 26 (με τα 30 να με κοιτούν κατάματα), ήταν η αίσθηση παντελούς έλλειψης σκοπού, ήταν το γεγονός ότι δεν έβλεπα κανένα φως στο τούνελ, ήταν, ήταν, ήταν...

Μέχρι πριν μερικούς μήνες, που το φως ξαφνικά άναψε. Ήταν η περίοδος που πήρα τη μεγάλη απόφαση να ξανα-ξενιτευτώ. Και συνέβη κάτι μαγικό, που μας φέρνει στο σήμερα. Σήμερα λοιπόν, κάτοικος Αθηνών ακόμα, έχω τη χαρά να ανακοινώσω ότι οι επισκέψεις μου στον ΟΑΕΔ διακόπτονται, τουλάχιστον για τα επόμενα 3 χρόνια (μετά βλέπουμε). Ξεκινώ ένα πανέμορφο ταξίδι στην έρευνα, καθώς είμαι πια διδακτορική φοιτήτρια. Το μέλλον προβλέπεται κάθε άλλο παρά λαμπρό, αλλά τα όνειρα που γίνονται αλήθεια είναι πάντα λουσμένα στη χρυσόσκονη.

Όταν το σκέφτομαι ψύχραιμα και λογικά βλέπω μπροστά μου το βουνό που έχω ν' ανέβω. Αλλά μετά βλέπω την κάρτα βιβλιοθήκης και τη φοιτητική μου ταυτότητα και χαμογελάω. Αναλογίζομαι τα ξενύχτια, το τρέξιμο, τη μοναξιά που με περιμένουν και το στομάχι μου ανεβαίνει στο λαιμό. Αλλά μετά πάω μια βόλτα από το πανέμορφο πανεπιστήμιο και όλα μπαίνουν στη θέση τους.

Και ξανασκέφτομαι τα περσινά μου γενέθλια. Αν ήξερα τότε τι υπήρχε μπροστά, θα σταματούσα τη γκρίνια, θα έφτυνα το φόβο και θα έπινα στην υγειά των ονείρων και των συμπτώσεων που τα φέρνουν στα πόδια μας.