Στην Αφρική σκοτώνει ο λιμός. Στη Νορβηγία το μίσος. Στην Αγγλία η πρέζα.

Αυτός ο Ιούλης είναι ένας άρρωστος, άρρωστος μήνας.

Αυτή είναι η πατρίδα

Με τρώει καιρό να γράψω κάτι για το Σύνταγμα. Κάνω log in, επιλέγω "νέα ανάρτηση" και μετά από δυο λεπτά το κλείνω. Δεν έχω να πω τίποτα που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Γι' αυτό επιλέγω να σιωπήσω και να αφήσω τους άλλους να πουν. Παραθέτω λοιπόν δυο άρθρα που έγραψε ο φίλος μου ο Νίκος πριν λίγες μέρες. Μπορείς να τα διαβάσεις εδώ κι εδώ στα αγγλικά.

Θέλω όμως να μεταφέρω και μια σκηνή που εκτυλίχθηκε μπροστά μου, δυο βράδια πριν στο Σύνταγμα.

Η ατμόσφαιρα αποπνικτική από τα χημικά. Άνθρωποι με λευκά πρόσωπα, με μάσκες και μαντήλια. Κάθε λίγο ακούγεται κι ένας κρότος. Ένα δακρυγόνο σκάει ανάμεσα στον κόσμο. Μια νεαρή κοπέλα φωνάζει στα ΜΑΤ "Προδότες! Προδότες της πατρίδας!" κι ένας περαστικός της απαντά "Γιατί προδότες; Στην πατρίδα πιστέψανε. Αυτή είναι η πατρίδα".

Οι πίσω θέσεις

Στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ της δεκαετίας του '50 ίσχυε ακόμη ένας γελοίος κανονισμός που επέβαλλε στους Μαύρους να παραχωρούν τις θέσεις τους στα λεωφορεία σε Λευκούς και να μετακινούνται στο πίσω μέρος των οχημάτων. Παρόμοιοι κανονισμοί υπήρχαν και σε άλλες πολιτείες ως το 1956. Τη χρονιά εκείνη, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε τέτοιου είδους διαχωρισμούς αντισυνταγματικούς. Είχαν προηγηθεί οι, ιστορικές πια, αρνήσεις δύο γυναικών, της Claudette Colvin και της Rosa Parks, να υπακούσουν σ' αυτή την ανοησία, πράγμα που τις οδήγησε στη σύλληψη και τη δίκη.

Στην Ελλάδα του 2011 υποψιάζομαι την ύπαρξη ενός άγραφου νόμου (τουλάχιστον στα ΚΤΕΛ του νομού στον οποίο μεγάλωσα) που στέλνει τους ταξιδιώτες μετανάστες στις τελευταίες θέσεις των λεωφορείων. Το είδα μία και δυο φορές και το θεώρησα τυχαίο. Τώρα πια δεν είμαι τόσο σίγουρη. Μένει να δούμε αντιδράσεις όταν κάποιος από τις πίσω θέσεις θελήσει να κάτσει στις μπροστά.

Εξομολογήσεις μιας νεοσύλλεκτης ΥΔ

Δανείζομαι από τον τίτλο προηγούμενο post για να μοιραστώ τη χαρά μου γι' αυτό που μου συμβαίνει και την αγωνία μου γι' αυτό που ακολουθεί. Σ' εκείνο το post έγραφα για την ανεργία μου, μια κατάσταση που κράτησε κάτι παραπάνω από ενάμιση χρόνο. Ήταν μια περίοδος που μίσησα και, καθώς πλησιάζουν τα 27α γενέθλιά μου, θυμάμαι τα περσινά. Ήταν τα χειρότερα της ζωής μου. Ήταν η μετάβαση από τα 25 στα 26 (με τα 30 να με κοιτούν κατάματα), ήταν η αίσθηση παντελούς έλλειψης σκοπού, ήταν το γεγονός ότι δεν έβλεπα κανένα φως στο τούνελ, ήταν, ήταν, ήταν...

Μέχρι πριν μερικούς μήνες, που το φως ξαφνικά άναψε. Ήταν η περίοδος που πήρα τη μεγάλη απόφαση να ξανα-ξενιτευτώ. Και συνέβη κάτι μαγικό, που μας φέρνει στο σήμερα. Σήμερα λοιπόν, κάτοικος Αθηνών ακόμα, έχω τη χαρά να ανακοινώσω ότι οι επισκέψεις μου στον ΟΑΕΔ διακόπτονται, τουλάχιστον για τα επόμενα 3 χρόνια (μετά βλέπουμε). Ξεκινώ ένα πανέμορφο ταξίδι στην έρευνα, καθώς είμαι πια διδακτορική φοιτήτρια. Το μέλλον προβλέπεται κάθε άλλο παρά λαμπρό, αλλά τα όνειρα που γίνονται αλήθεια είναι πάντα λουσμένα στη χρυσόσκονη.

Όταν το σκέφτομαι ψύχραιμα και λογικά βλέπω μπροστά μου το βουνό που έχω ν' ανέβω. Αλλά μετά βλέπω την κάρτα βιβλιοθήκης και τη φοιτητική μου ταυτότητα και χαμογελάω. Αναλογίζομαι τα ξενύχτια, το τρέξιμο, τη μοναξιά που με περιμένουν και το στομάχι μου ανεβαίνει στο λαιμό. Αλλά μετά πάω μια βόλτα από το πανέμορφο πανεπιστήμιο και όλα μπαίνουν στη θέση τους.

Και ξανασκέφτομαι τα περσινά μου γενέθλια. Αν ήξερα τότε τι υπήρχε μπροστά, θα σταματούσα τη γκρίνια, θα έφτυνα το φόβο και θα έπινα στην υγειά των ονείρων και των συμπτώσεων που τα φέρνουν στα πόδια μας.

Τα απομεινάρια μιας μέρας

Σήμερα περπάτησα τη Σοφοκλέους μετά από αρκετούς μήνες. Και θυμήθηκα τις παρακάτω λέξεις που είχαν ξεχαστεί στο πρόχειρο.

Από την οδό Σοφοκλέους περνώ αρκετά συχνά. Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί τις μικρές ώρες, αλλά τα πρωινά εμένα η Σοφοκλέους μ' αρέσει! Οι διαφορετικές γλώσσες μπλέκονται με τα διαφορετικά πρόσωπα, κι αυτά με τη σειρά τους μπλέκονται με τις διαφορετικές μυρωδιές. Σήμερα το πρωί που την κατηφόριζα, μύριζε ο τόπος κάρυ και ρίγανη. Λίγο πιο κάτω άρχισε να μυρίζει κάτι σαν κοκκινιστό.

Στο σημείο πριν συναντήσει την οδό Πειραιώς, η Σοφοκλέους φιλοξενεί το προαύλιο του Κέντρου Σίτισης Αστέγων του δήμου Αθηναίων. Άνθρωποι μπαινοβγαίνουν μασουλώντας την τελευταία τους μπουκιά ή κρατώντας ένα πλαστικό κεσεδάκι με φαγητό. Κι έχουν όλοι τους σχεδόν την ίδια έκφραση. Μια έκφραση που νόμιζα ότι τη συναντούσε κανείς μόνο στα ψυχιατρεία. Μια έκφραση που νόμιζα ότι αποτύπωνε την αποστασιοποίηση που καλλιεργείται από τις εξαίρετες 'θεραπευτικές' μεθόδους των τελευταίων. Σήμερα κατάλαβα πως αυτή η έκφραση είναι το πρόσωπο του περιθωρίου. Οι κοινωνικά αποκλεισμένοι έχουν το ίδιο βλέμμα, όπως κι αν τους ονομάσεις. Ψυχασθενείς, πρεζόνια, άστεγοι, φτωχοί πρόσφυγες και μετανάστες, άνεργοι, ηλικιωμένοι...

Σήμερα λοιπόν, περνώντας από το ίδιο προαύλιο, ήρθα αντιμέτωπη με μια διαφορετική εικόνα. Κατηφόριζα το δρόμο για να βγω στην Πειραιώς και μπροστά μου προπορεύονταν δυο ένστολοι. Πιο κάτω τη θέση τους πήραν δύο άνδρες γύρω στα 60 που βγήκαν από το Κέντρο Σίτισης Αστέγων κρατώντας από μια σακούλα με το μεσημεριανό τους. Τα ρούχα τους ήταν καθαρά, δεν κάπνιζαν μανιωδώς, ήταν ξυρισμένοι. Σκέφτηκα ότι ίσως αυτοί οι δύο άνδρες να μπορούσαν να φάνε σπίτι τους ως χθες. Σκέφτηκα ότι ίσως ανήκουν στις στρατιές εκείνες των ανθρώπων που απολύθηκαν πρόσφατα. Που δεν μπορούν πια να αντεπεξέλθουν ούτε στα καθημερινά τους έξοδα. Και σκέφτηκα και όλα αυτά τα πρόσωπα που βλέπω καθημερινά να αυξάνονται στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Όλα αυτά τα πρόσωπα που κάνουν το δρόμο σπίτι τους και τα παγκάκια κρεβάτι.

Μαζί τους σκέφτηκα κι εμάς. Που νιώθουμε ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να στηρίξουμε το φιλανθρωπικό έργο κάποιας βαθύπλουτης κορασίδας, καλώντας έναν ψυχρό αριθμό τηλεφώνου από το ζεστό μας σπίτι. Αν κλείσουμε τα μάτια το πρόβλημα δεν υπάρχει. Οπότε ας εξιλεωθούμε παρακολουθώντας τους διάφορους κοσμικούς να μασαμπουκιάζουν στα διάφορα φιλανθρωπικά gala για να σώσουν τα άρρωστα παιδάκια.

Οι άνθρωποι της Σοφοκλέους όμως όλο και πληθαίνουν. Και αύριο μπορεί να είμαι εγώ ή εσύ ή κάποιος φίλος. Αύριο θα είναι τόσο κοντά το πρόβλημα, που, κλείνοντας τα μάτια, θα νιώθεις την ανάσα του.

Και του χρόνου

Ξημερώνει η τελευταία Κυριακή του πρώτου μήνα αυτού του χρόνου. Γίνονται τόσα πολλά εκεί έξω. Ολόκληρος ο πλανήτης βράζει, άνθρωποι γεμίζουν τους δρόμους, η γειτονιά μου πριν λίγες μέρες έγινε ο πυρήνας μιας βόμβας έτοιμης να εκραγεί, αλλά εμένα την οργή μου μου την πήραν μακρυά καλά νέα. Εν αναμονή λοιπόν της εξόδου μου από το λήθαργο της χαράς και μετά από μια βραδιά στη μουσική σκηνή Μετρό, τραγουδώ τους υπέροχους στίχους του Φοίβου και εύχομαι - λίγο εκτός τόπου και χρόνου, αλλά οι γιορτές κρατούν 40 μέρες - και του χρόνου.

http://www.youtube.com/watch?v=lFl_gxvhWio