Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Να ακούς συνέχεια το ίδιο κομμάτι. Να περπατάς στους άδειους δρόμους της πόλης που μεγάλωσες και να σκέφτεσαι τους ανθρώπους που στοίχειωσαν το καλοκαίρι σου. Τον Ιούνιο, τον Ιούλιο, τον Αύγουστο. Αν μ' έβαζαν να διαλέξω, θα διάλεγα σίγουρα τον Αύγουστο. Να βλέπεις στο σώμα σου τα σημάδια απ' το μαγιώ. Και γρατζουνιές και μελανιές που ούτε θυμάσαι πώς απέκτησες. Να ξεφυλλίζεις το βιβλίο που δε θα καταφέρεις ποτέ να τελειώσεις αφού δεν το τέλειωσες στην ώρα του. Να μετράς τις στιγμές που πέρασαν και να ονειρεύεσαι αυτές που είναι μπροστά. Να αποχαιρετάς φίλους που ήρθαν για λίγο. Το καλοκαίρι μας μαζεύει, το φθινόπωρο μας σκορπά. Το καλοκαίρι τέλειωσε. Εγώ θα μείνω εδώ για λίγο ακόμα.

Partir, c'est mourir un peu,
C'est mourir à ce qu'on aime :
On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu.
C'est toujours le deuil d'un vœu,
Le dernier vers d'un poème ;
Partir, c'est mourir un peu.
Et l'on part, et c'est un jeu,
Et jusqu'à l'adieu suprême
C'est son âme que l'on sème,
Que l'on sème à chaque adieu...
Partir, c'est mourir un peu.
- Edmond Haraucourt

1 σχόλιο:

  1. http://www.youtube.com/watch?v=m1YBJOI0imQ

    Les enfants qui s' aiment s' embrassent debout
    Contre les portes de la nuit
    Et les passants qui passent les désignent du doigt
    Mais les enfants qui s' aiment
    Ne sont là pour personne
    Et c' est seulement leur ombreQui tremble dans la nuit
    Excitant la rage des passants
    Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie
    Les enfants qui s' aiment ne sont là pour personne
    Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit
    Bien plus haut que le jour
    Dans l' éblouissante clarté de leur premier amour.

    ΑπάντησηΔιαγραφή