Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Αν είσαι γουρούνι...

Τον τελευταίο ένα χρόνο ζω στο κέντρο της Αθήνας. Πάντα μου άρεσε το κέντρο. Μοιάζει σαν όλα να γίνονται εδώ. Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, τόσο διαφορετικές εικόνες κάθε μέρα. Ό,τι μπορεί να χρειαστείς, ό,τι ώρα κι αν το χρειαστείς είναι δίπλα. Εκτός από ένα: η ησυχία.

Έχουμε τη χαρά και την τιμή με το Νικόλα να ζούμε απέναντι από ένα πολύ in στέκι (μη χέσω) της καρδιάς της πόλης, που μαζεύει όλη μέρα κάθε μέρα μαλακιστήρια κάθε λογής (ψωνισμένους φοιτητές, επίδοξα μοντέλα, νεαρούς με πανάκριβες μηχανές). Και κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Ο Νικόλας, συνηθισμένος, απλά γυρνάει πλευρό και ονειρεύεται. Εγώ, μεγαλωμένη στην πιο κοιμισμένη πόλη όλης της υφηλίου (την πόλη-φάντασμα), γυρνάω σαν την άδικη κατάρα στο σπίτι, φυσάω και ξεφυσάω, βρίζω, καταστρώνω σχέδια για να κλείσω τους απέναντι και ενίοτε καλώ το 100 για να παρηγορηθώ με μια φωνή που μου λέει ότι στέλνει κλήση (ναι, καλά...).

Απόψε είναι βράδυ Πέμπτης και είναι στανταράκι ξενύχτι. Ο trendy κόσμος βγαίνει τις Πέμπτες, βέεεεβαια. Και οι καημένοι περίοικοι οφείλουν να φορέσουν τις ωτοασπίδες τους, μέχρι να βαρεθούν να χτυπιούνται με τα bitια οι απέναντι. Και μετά πρέπει να κάνουν τουμπεκί την ώρα που θα καληνυχτίζονται γκαρίζοντας --λες και φωνάζουν στον ινδιάνο στον απέναντι λόφο. Ε, και κατά τις 5 το ξημέρωμα θα μπορέσουν να χουχουλιάσουν ήρεμα στο κρεβάτι τους, μέχρι ν'αρχίσει η πρωινή κίνηση στο δρόμο.
Καλά κρασιά.

2 σχόλια:

  1. Κι εγώ κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, το αγαπούσα το κέντρο. Τα τελευταία δύο χρόνια, περνάω ξυστά και δεν ακουμπάω. Με νίκησε η φασαρία και ο Κακλαμάνης, έτσι όπως το κατάντησε.
    "Απόψε είναι βράδυ Πέμπτης και είναι στανταράκι ξενύχτι. Ο trendy κόσμος βγαίνει τις Πέμπτες, βέεεεβαια." Καταπληκτικό! Είναι έτσι ακριβώς. Με εντολή της Lifo και της Athens Voice οι in και trendy διασκεδάζουν και σκορπίζονται τις Πέμπτες. Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου Κώστα! Ως καινούρια στο κέντρο δυστυχώς δεν έχω εικόνα της πόλης προ Κακλαμάνη και εξακολουθώ να την αγαπώ παρά τα πολλά κακά της (με βασικότερα τη φασαρία και τη βρωμιά). Δε σ'το κρύβω βέβαια ότι καμιά φορά ονειρεύομαι να την εγκαταλείπω. Αλλά είναι ακόμη νωρίς. Όσο για τις Πέμπτες, τι να πω... Είναι σαν ένα περίεργο κίνημα που έσκασε ξαφνικά. Πάντα θυμόμουν τον κόσμο να περιμένει το Σάββατο για να βγει (και να διασκεδάσει;) και τις καθημερινές περιοριζόταν μόνο σε κανά σινεμά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή