Κάποτε κάθε μας ταξίδι ήταν μια μικρή νίκη. Θυμάσαι; Αφήναμε τις πατημασιές μας στις αμμουδιές του κόσμου, απ'το βορρά μέχρι το νότο, απ'το σούρουπο ως την ανατολή. Τις μάθαμε όλες, μία-μία, τις χαρτογραφήσαμε απ' άκρη σ' άκρη.

Τώρα γυρνάμε με τις άμμους στα παπούτσια. Χειμωνιάτικα. Σκεφτόμαστε την ύπαρξή μας. Οι δουλειές, οι γκόμενοι, το νοίκι. Κάποιο δόντι που πονάει, οι βιταμίνες που ξεχάσαμε να πάρουμε το πρωί, το χάπι που ξεχάσαμε το βράδυ. 
Αναρωτιέσαι τι καταφέραμε. Αν καταλάβαμε καλύτερα ο ένας τον άλλο. Και άκρη δε βγαίνει. Πώς άλλωστε μπορεί να βγει άκρη για τέτοια πράγματα;
Και μπαίνουμε στ'αυτοκίνητα, περνάμε σύνορα κι αλλάζουμε κόσμους. Και συγκρουόμαστε. Σαν κόσμοι ξένοι.

Άσε για λίγο στην άκρη τα πρακτικά. Ξεκούρασε για λίγο τους ώμους σου από τα βάρη όλου του κόσμου. Κάθησε στη γνώριμη θέση του συνοδηγού και τραγούδα καθώς το κοντέρ μετρά τα γνώριμα 214 χιλιόμετρα. Μπες στο πατρικό σπίτι, με τα στρωμένα χαλιά και την τηλεόραση στη διαπασών. Άσε να σε καλομάθουν. Ξάπλωσε κάτω απ'τις βαριές κουβέρτες, φάε ψαρόσουπα, ξεφύλλισε κάποιο παλιό τετράδιο.
Γίνε πάλι πέντε χρόνων. Θύμωσε που σε παραμελούν. Θύμωσε δυο φορές που σ'αγαπάνε.
Ξανάγινε τριάντα. Ξανάπιασε τα πρακτικά. Φόρτωσε πάλι στους ώμους σου τα βάρη όλου του κόσμου. Μια ζωή άλλωστε σώθηκε. 

Όχι μόνο γιατί είναι νέος.

Όχι μόνο γιατί ο φίλος του σκοτώθηκε από χέρι οργάνου του κράτους.

Όχι μόνο γιατί ο φίλος του ξεψύχησε στα χέρια του.

Όχι μόνο για να καταφέρει να σπουδάσει.

Όχι μόνο γιατί λυπάσαι, όχι μόνο γιατί συμπονάς, όχι μόνο γιατί θυμώνεις μαζί μ'αυτόν.

Αλλά και γιατί πρέπει επιτέλους να έρθει αυτή η ρημάδα η στιγμή, μέσα σ'αυτά τα ασφυκτικά όρια αυτού που ζούμε, που θα είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. 

Ακούω τη φωνή του Freddy, σπασμένη σχεδόν, να τραγουδάει "let us cling together as the years go by".

Τι κι αν ο Einstein έλεγε ότι είναι τρέλα να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα;
Έτσι είναι τα ανθρώπινα. Και το να ελπίζεις δεν είναι έγκλημα ακόμα. 

Κάθε Σεπτέμβρη

Ο Σεπτέμβρης θα είναι πάντα ο πρώτος μήνας του χρόνου.

Κάθε Σεπτέμβρη θα φτιάχνεις βαλίτσες. Θα ετοιμάζεσαι να επιστρέψεις κάπου ή να φύγεις για έναν τόπο καινούριο και ξένο. Θα βρίσκεσαι συνοδηγός σε κάποιο αυτοκίνητο - ή ταξιδιώτης σε κάποιο λεωφορείο, αεροπλάνο ή τρένο - και θα χαζεύεις τα φώτα των άλλων να θολώνουν πίσω από βρεγμένα τζάμια.

Κάθε Σεπτέμβρη θα σφίγγεις τα δόντια σου στον ύπνο από το άγχος και το στομάχι σου θα ανακατεύεται από μια γλυκιά προσμονή.

Κάθε Σεπτέμβρη θα αποχαιρετάς και κάθε Σεπτέμβρη θα σμίγεις.

Μην ακούς τι λένε τα ημερολόγια - ο Σεπτέμβρης είναι ο πρώτος μήνας του χρόνου.

Σπίτι.

Άνοιξα τα μάτια μου λίγο πριν οι ρόδες αγγίξουν το έδαφος. Εκκωφαντικός ήχος, τράνταγμα, χέρια στη ζώνη ασφαλείας. Αναμονή ν' ανοίξουν οι πόρτες του αεροπλάνου, βιαστικό "thank you" στις αεροσυνοδούς, αναμονή στην παραλαβή αποσκευών. Οι αυτόματες πόρτες του αεροδρομίου ανοίγουν και η Αθήνα με υποδέχεται χτυπώντας με με το ζεστό της αέρα. Λεωφορείο για Σύνταγμα και νοσταλγική μουσική στ' αυτιά. Είμαι εδώ, είμαι κι εκεί. Κατεβαίνω στην Αμαλίας και όλα μοιάζουν οικεία. Σα να μην έφυγα ποτέ.

***

Στην Αθήνα και πάλι. Στην πόλη που κάποτε ερωτεύτηκα παράφορα. Στους δρόμους της - και για χάρη της - έλιωσα παπούτσια και παπούτσια, μέθυσα, γέλασα, έκλαψα, έψαξα για δουλειές και για σπίτια, έδωσα φιλιά και αγκαλιές, έφαγα χημικά, έφαγα τούμπες. Αρνήθηκα πεισματικά να πιστέψω ότι δεν μπορώ να την ποδηλατήσω και έδωσα μάχη με τις ανηφόρες και τα στενά της πεζοδρόμια. Την είδα από ψηλά και την άφησα να με μαγέψει με τα φώτα της, τους λόφους της, την αέναη κίνησή της.
Για 6 χρόνια υπήρξε το σπίτι μου και, κάθε φορά που την πλησίαζα - από στεριάς, θαλάσσης ή αέρος - ένιωθα ότι επέστρεφα ακριβώς εκεί: στο σπίτι μου. Και κάποτε πίστεψα ότι αυτή θα είναι το σπίτι μου για πάντα και για πάντα.

***

Βλέπω τους ανθρώπους μου, βλέπω τα μέρη μου, κι είναι σα να είχε παγώσει για 10 μήνες ο χρόνος. Αλλά είμαι εδώ, μα και δεν είμαι. Το σπίτι μου είναι πια αλλού. Το σπίτι μου είναι σε μια πόλη με ποτάμια, παραπόταμους και λίμνες. Είναι στα τραγούδια μας με τον Πάνο. Είναι στις βόλτες μας με την Τσαμπού. Είναι σε δυο μάτια με νησάκια, σε φαρδιούς ποδηλατοδρόμους, σε νυχτερινές βόλτες σε πάρκα. Για τώρα το σπίτι μου είναι αλλού. Μετά, βλέπουμε. 

Ξέρεις τι μου λείπει πιο πολύ απ' την Αθήνα; Η λαϊκή στην Καλλιδρομίου. Τα Σάββατα που ξυπνούσα αργά και έκανα εκείνο το ζιγκ-ζαγκ στους παραδρόμους. Που ανηφόριζα πρώτα την Ιπποκράτους, μετά τη Μαυρομιχάλη, μετά την Τρικούπη. Το ψαράδικο στη γωνία, ο χασάπης απέναντι, ο κύριος με τα πορτοκάλια Λακωνίας, ο ψαγμένος με τα βιολογικά, τα παιδιά με τις φράουλες, πιο πάνω οι πάγκοι με τα λουλούδια. Με το βλέμμα να πλανάται, να συγκρίνει τιμές, να ψάχνει στο πλήθος να δει κανέναν γνωστό. Τι άλλο ήθελα; Τι άλλο ήθελα; Λεμόνια! Και μετά - τις ωραίες μέρες - καφές στον ήλιο.
Αυτά τα Σάββατα μου λείπουν. Που με έλουζαν πρώτα οι μυρωδιές, και μετά με έλουζε ο ήλιος.