Θα βρεθούμε ξανά.
Θα καθήσουμε στο παγκάκι δίπλα στο ποτάμι ή στο πάρκο.
Θα φάμε παγωτό ή θα πιούμε μπύρα, θα ανάψεις τσιγάρο και θα σηκώσεις το αριστερό σου χέρι για να με βάλεις στην αγκαλιά σου.
Θα μιλήσουμε για τη δουλειά ή τις σπουδές, για τον κόσμο τον άδικο, θα σε κοιτάζω στο στόμα και θα σκέφτομαι δεν μπορεί να είναι τόσο όμορφος.
Θα σηκωθούμε, θα με κρατάς απ'το χέρι, θα προχωράμε και θα μου λες για το ντοκυμαντέρ που είδες ή για το βιβλίο που τέλειωσες τις προάλλες.
Θα σου μιλάω για την οικογένειά μου, θα γελάω και θα αναρωτιέμαι αν θα τους γνωρίσεις ποτέ.
Θα μου μαγειρέψεις ή θα μου παίξεις μουσική, θα μου πεις ότι είμαι γλυκιά, θα με χαϊδέψεις και θα με βάλεις για ύπνο.
Θα ταξιδέψουμε, θα πάμε σε μέρη καινούρια, θα χαζεύουμε τις φωτογραφίες μας μια στο τόσο.

Και μια μέρα θα ξυπνήσω και δε θα είσαι εσύ. Και δε θα είμαι εγώ.

Θα γινονται όλα μηχανικά. Οι βόλτες, οι μπύρες, τα ψώνια στο σουπερμάρκετ.

Θα με κρατάς, θα σε κρατώ, θα βλέπουμε ταινίες ή σειρές και κρυφά 

θα αναρωτιόμαστε πώς θα'ναι, 

αν κι εφόσον.

Θα με μισήσεις, θα σε μισήσω, θα τσακωνόμαστε, θα κλαίμε και θα λέμε 

μα σ'αγαπάω.

Θα πετάμε ρούχα σε βαλίτσες - τη μία θα φεύγω εγώ, 

την άλλη θα φεύγεις εσύ, 

αλλά θα ξαναγυρνάμε - σαν υπνωτισμένοι.

Και μια μέρα θα ξυπνήσω εδώ, κι εσύ θα ξυπνήσεις εκεί.
Και θα τα κάνουμε όλα μα όλα ξανά, με την ίδια σειρά, σχεδόν κατά γράμμα.

Στη ζωή, από ένα σημείο και μετά, είναι λες και ο χρόνος μετρά αντίστροφα.
Γιατί οι άνθρωποι φτιάξαμε νόμους, θεούς και πρέπει. Γι' αυτό.
Γιατί η ζωή βλέπεις δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης.
Κοίτα όμως να δεις που και το "πήραμε τη ζωή μας λάθος" είναι λάθος.
Αύριο θα ξυπνήσω και θα μετρώ 31 στρογγυλά χρόνια ζωής.
Ζωης που όλο αλλάζει.
Να ζήσουμε!

Το δωμάτιο είναι λίγο μεγαλύτερο απ'αυτά που έχεις συνηθίσει. Οι τοίχοι του καμιά φορά λες και ανοίγουν. Κι αυτό όλο και μεγαλώνει, όλο και μεγαλώνει, και μπαίνουν μέσα σύννεφα και δέντρα και οι άνθρωποι από το διπλανό σπίτι.

Σαν τις αποφάσεις που πήραν άλλοι για'σένα κι εσύ τις φορτώθηκες στο στήθος, γιατί είσαι καλό κορίτσι. Όλο και βαραίνουν, όλο και βαραίνουν. Οι φίλοι σου ετοιμάζονται να κάνουν παιδιά. Ψημένες σχέσεις, δοκιμασμένες στο χρόνο. Κι εμείς; Εμείς που δε μείναμε με την πρώτη μας αγάπη; Είμαστε χαμένοι από χέρι εμείς;

Έναν δρόμο ξέρεις. Ένας μόνος δρόμος είναι δικός σου στ'αλήθεια. Για κάπου. Όπου να'ναι. Αρκεί να είναι μακρυά, για να μπορείς να τρέξεις ως εκεί, να ανεβάσεις ταχύτητες, να πας όπως σ'αρέσει να πηγαίνεις. Ποτέ στην ευθεία - τη βρίσκεις τόσο βαρετή την ευθεία.

Αν σταθείς για λίγο, αν ξύσεις για λίγο την επιφάνεια των πιέσεων της σύγχρονης ζωής σου, αν πατήσεις μια παύση στους ρυθμούς της μεγαλούπολης, θα ακούσεις εκείνα τα λόγια που σου έμαθε εκείνος ο Ισπανός σ'εκείνο το τρενό πέρυσι τέτοια εποχή.

Caminante, no hay camino. Se hace camino al andar.

***

Κάποτε κάθε μας ταξίδι ήταν μια μικρή νίκη. Θυμάσαι; Αφήναμε τις πατημασιές μας στις αμμουδιές του κόσμου, απ'το βορρά μέχρι το νότο, απ'το σούρουπο ως την ανατολή. Τις μάθαμε όλες, μία-μία, τις χαρτογραφήσαμε απ' άκρη σ' άκρη.

Τώρα γυρνάμε με τις άμμους στα παπούτσια. Χειμωνιάτικα. Σκεφτόμαστε την ύπαρξή μας. Οι δουλειές, οι γκόμενοι, το νοίκι. Κάποιο δόντι που πονάει, οι βιταμίνες που ξεχάσαμε να πάρουμε το πρωί, το χάπι που ξεχάσαμε το βράδυ. 
Αναρωτιέσαι τι καταφέραμε. Αν καταλάβαμε καλύτερα ο ένας τον άλλο. Και άκρη δε βγαίνει. Πώς άλλωστε μπορεί να βγει άκρη για τέτοια πράγματα;
Και μπαίνουμε στ'αυτοκίνητα, περνάμε σύνορα κι αλλάζουμε κόσμους. Και συγκρουόμαστε. Σαν κόσμοι ξένοι.

Άσε για λίγο στην άκρη τα πρακτικά. Ξεκούρασε για λίγο τους ώμους σου από τα βάρη όλου του κόσμου. Κάθησε στη γνώριμη θέση του συνοδηγού και τραγούδα καθώς το κοντέρ μετρά τα γνώριμα 214 χιλιόμετρα. Μπες στο πατρικό σπίτι, με τα στρωμένα χαλιά και την τηλεόραση στη διαπασών. Άσε να σε καλομάθουν. Ξάπλωσε κάτω απ'τις βαριές κουβέρτες, φάε ψαρόσουπα, ξεφύλλισε κάποιο παλιό τετράδιο.
Γίνε πάλι πέντε χρόνων. Θύμωσε που σε παραμελούν. Θύμωσε δυο φορές που σ'αγαπάνε.
Ξανάγινε τριάντα. Ξανάπιασε τα πρακτικά. Φόρτωσε πάλι στους ώμους σου τα βάρη όλου του κόσμου. Μια ζωή άλλωστε σώθηκε. 

Όχι μόνο γιατί είναι νέος.

Όχι μόνο γιατί ο φίλος του σκοτώθηκε από χέρι οργάνου του κράτους.

Όχι μόνο γιατί ο φίλος του ξεψύχησε στα χέρια του.

Όχι μόνο για να καταφέρει να σπουδάσει.

Όχι μόνο γιατί λυπάσαι, όχι μόνο γιατί συμπονάς, όχι μόνο γιατί θυμώνεις μαζί μ'αυτόν.

Αλλά και γιατί πρέπει επιτέλους να έρθει αυτή η ρημάδα η στιγμή, μέσα σ'αυτά τα ασφυκτικά όρια αυτού που ζούμε, που θα είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. 

Ακούω τη φωνή του Freddy, σπασμένη σχεδόν, να τραγουδάει "let us cling together as the years go by".

Τι κι αν ο Einstein έλεγε ότι είναι τρέλα να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα;
Έτσι είναι τα ανθρώπινα. Και το να ελπίζεις δεν είναι έγκλημα ακόμα.